maag, hart en hoofd, Merel Kamp

Als er niets in in gaat, ofwel de worsteling met een banaan

tekst en illustratie Merel Kamp

Als je erg van eten en het bereiden ervan houdt en daar veel tijd aan besteedt, vergeet je soms dat er perioden zijn dat eten er helemaal niet toe doet.

 

Nu doel ik niet op perioden van lijnen (noemen mensen dat nog zo?) of vasten of op de kleine anorectische intervallen in het leven van sommigen. Dan is eten juist in zijn afwezigheid vervelend aanwezig. Ik doel op de perioden dat je gewoon niet aan eten denkt en dat je lichaam er niet naar vraagt. Omdat lichaam en geest één zijn enzo. U kent het wel. Perioden dat slikken niet lukt en proeven al evenmin en bijgevolg het nuttigen van een verse toast met roomboter een even absurd als vreugdeloos Herculeswerk is.

De keuken met al haar gereedschappen en apparaten bekijk je, zoals iemand met twee linker handen een houtwerkplaats bekijkt. 'Interessant, en wat doe je daar dan mee?', vraag je wijzend naar een steelpan. Eens aanlokkelijke, lust-opwekkende voedingswaren transformeren tot neutrale objecten in de ruimte, verschijningen met uitgebreidheid, vorm en kleur die je afstandelijk kunt waarnemen, zoals stoeptegels en lantaarnpalen voor wie geen affiniteit heeft met ruimtelijke ordening. 'Een relatief lang en smal, volkoren broodje met kaas en tomaat.' Alle andere gedachten en de eventuele lust die er normaal gesproken automatisch achteraan kwamen, blijven achterwege. Het brood wordt niet begeerd. Iets anders dan maar?

 

'Eet die banaan op nou maar op', zegt het hoofd tegen het lijf.

'Dat gele, kromme ding?!' antwoord het lijf, 'Nee, dank je, ik heb geen trek en jij volgens mij ook niet.'

'Toe, doe nu maar, straks vallen we om.', dringt het hoofd aan.

'Ik houd niet eens van bananen!', werpt het lijf tegen.

'Dat weet ik toch, maar we krijgen ze wel best makkelijk weg.'

 

En dan volgt de worsteling met de banaan, een weerbarstig stuk vreten. Het nuttigen van het ding is meer werk dan dat zeven gangen tellende kerstdiner in een Italiaans restaurant in Alkmaar. En het gaat gepaard met zoveel minder vreugde. Niet alleen omdat er bij dit maal geen goochelaar en schaars geklede Braziliaanse danseressen aan te pas komen. Bananen hebben gewoon al zo weinig culinair charisma. Ook onder normale omstandigheden zijn ze al meer objecten dan etenswaar. Wellicht omdat iedereen altijd hun vorm becommentarieert. Maar goed. De banaan is binnen. De taak volbracht. Morgen weer een dag.

Hier sla ik even een aantal trossen over, om het verhaal te bespoedigen. Dat moet u mij maar vergeven. Gisteren at ik roerei met spek. Bananen komen er voorlopig niet meer in.

 

 

bananenbrood

Maak anders gewoon een bananenbrood!

 

ook interessant voor u: