Gepocheerd Leer, Merel Kamp, column

Column: Gepocheerd leer

Er zijn gerechten die om de een of andere reden een chique uitstraling hebben, zonder werkelijk chique te zijn. Sommige mensen lukt dat ook. Ondanks hun minimumloon, of minder-dan-minimumloon- weten ze een indrukwekkende standaard hoog te houden. Ze zijn gewassen, geschoren, gekapt, goed gekleed en welgemanierd.

In de keuken denk ik direct aan risotto en gepocheerde eieren. Risotto is iets wat je als vegetariër in menig etablissement krijgt voorgeschoteld -evenals als eindeloze raviolivariaties. De Italiaanse naam doet voor de reputatie van de risotto natuurlijk al het halve werk. “Risotto.” Klinkt als Giotto. Direct komen er beelden voor het geestesoog van vale fresco’s, Toscaanse heuvels, kruiken wijn en Bacchanalen waar jolig Petrarca wordt gedeclameerd.

Het gepocheerde ei dankt zijn chique reputatie misschien aan het bijvoeglijk naamwoord “gepocheerd”. Klinkt al als heel wat. “Gepocheerd leer” klinkt ook heel chique, niet? In films wordt in hotelkamers na zwoele nachten ’s ochtends roomservice besteld: Gepocheerde eieren arriveren met een klop op de deur.

Maar zoals de risotto gewoon een eenvoudig en -mits goed bereid- heel erg lekker rijstgerecht is, is het gepocheerde ei gewoon een ei dat nu eens niet in zijn schaal te water ging (en ook niet bij 100 graden celsius) maar daarbuiten. Het is eigenlijk het vrije uitloop ei ten voeten uit. Misschien zit het chique hem dan in de bereiding. Beide vragen om concentratie en toewijding anders krijg je rijstpap of gebakken rijst of een pan water vol feeërieke eiwitslierten. En concentratie en toewijding zijn best wel een beetje chique.

ook interessant voor u: